O mnie
Moja historia z amerykańskimi V8
Nazywam się Daniel Wójcik. Amerykańska motoryzacja podobała mi się od zawsze, ale długo trzymałem się od niej z daleka. Bałem się kosztów. Skoro ubezpieczenie małego auta z silnikiem 1.2 potrafi kosztować 500–600 zł, to ile zapłacę za 5.7 V8? A naprawy? Wydawało mi się, że na takie samochody trzeba mieć potężne pieniądze, żeby je utrzymać, tankować i płacić kosmiczne stawki za ubezpieczenie.
Chrysler 300C: od niego wszystko się zaczęło
W końcu się odważyłem. Chrysler 300C (czyli popularna „cegła”), samochód, za którym zawsze się odwracałem i który kusił mnie swoją bezkompromisową bryłą, był wreszcie mój. Silnik 5.7 V8 HEMI o mocy 340 KM, wersja SRT Design i niesamowite wyposażenie. To było jak lot rakietą na Marsa. Pakiet SRT Design sprawiał, że wyjątkowe auto stało się jeszcze bardziej niesamowite. Jeden z niewielu takich egzemplarzy w Polsce był w moich rękach i dawał mi coraz większą radość z każdym przejechanym kilometrem.
Komfort jazdy, fotele, przyspieszenie. To wszystko sprawiło, że zostałem przy amerykańskich autach na długie lata.
Czy amerykańskie auta są drogie w utrzymaniu? Spalanie boli, a droższa naprawa też się czasem zdarzy. Ale w tym samym czasie miałem Opla Vectrę C. Wymiana wahacza ze zbieżnością kosztowała mnie w nim około 700 zł, a w Chryslerze ta sama naprawa 600 zł. W Chryslerze przez wszystkie lata trafiły się trzy większe awarie, każda naprawiona w tydzień, dwa i bez poniesienia wielkich kosztów.
Te auta nie są wymagające. Potrzeba tylko regularności: wymiany dobrego oleju co 8–9 tysięcy kilometrów, wymieniania podzespołów eksploatacyjnych na czas i zwracania uwagi na to, jak samochód się zachowuje. Oczywiście to nie są nowe samochody, ale w dobrych rękach potrafią jeździć przez długie lata i sprawiać radość swojemu właścicielowi. No, może prócz stacji benzynowej, ale wtedy najlepiej zamknąć oczy ;)
Chevrolet Camaro: trzy lata bez jednej usterki
Kolejny był Chevrolet Camaro z 2014 roku. Trafiła mi się wersja dość skromnie wyposażona, za to w dobrej cenie. Wnętrze? Wygląda trochę topornie. Kokpit nie trzyma europejskich standardów i w amerykańskich autach trzeba to po prostu zrozumieć. Za to przez trzy lata nie zepsuła się w nim ani jedna rzecz. Dał mi mnóstwo przyjemności.
Pod maską miał 3.6 V6, nie V8. I właśnie wtedy poczułem różnicę. Szóstka jest w porządku, ale V8 to jest to, co tygryski lubią najbardziej.
Chrysler 300C oraz Camaro nadal jeżdżą. Z osobami, które kupiły te samochody, mam kontakt do dnia dzisiejszego. Chrysler jeździ w województwie pomorskim, zaś Camaro można spotkać na śląskich drogach.
Ford Mustang GT: dziki
Potem na niemal rok przesiadłem się do europejskiego auta. Tęsknota wygrała. Tak trafił do mnie Mustang GT, rocznik modelowy 2010, ostatni z silnikiem 4.6 V8, z ręczną skrzynią.
Jest dziki, szalony, zadziorny, zawsze gotowy do walki. I właśnie to mi się w nim spodobało: ta nieokiełznana natura, której nie da się opisać. To trzeba poczuć na własnej skórze. Wsiadasz i czujesz się jak bohater filmu, w którym auto gra drugą główną rolę.
Poprzedni właściciele nie do końca o niego dbali, więc zacząłem od podstaw: nowe sprzęgło, naprawiony wał napędowy, wymienione podzespoły eksploatacyjne. Teraz znów może wrócić na śląskie drogi.
Dodge Charger R/T: ten, który ma styl
Ostatni, który dziś stoi w moim garażu, to Dodge Charger R/T z 2012 roku w wersji Road & Track z dodatkowym pakietem. Takich egzemplarzy jest na rynku niewiele. 5.7 V8 HEMI, tylny napęd, automat. Sportowe zawieszenie, które wyraźnie lepiej trzyma się drogi, tryb Sport z inną pracą kierownicy i masa dodatków.
W prowadzeniu przypomina mi mojego Chryslera, ale wygląda zupełnie inaczej: agresywna, muskularna linia. Ze wszystkich generacji Chargera ta podoba mi się najbardziej. Ma swój styl i urok.
Dlaczego o tym piszę
Każde z tych aut nauczyło mnie jednego: V8 to prawdziwa przyjemność z jazdy, z dźwięku, z przyspieszenia, z kultury pracy silnika. Dlatego o Mustanga i Chargera dbam na tyle, na ile to tylko możliwe.
Amerykańskie samochody pozostaną w moim sercu na zawsze. Dzięki nim można poczuć się jak bohater, może nie własnego filmu, ale własnych kilku chwil za kierownicą, kiedy jesteś tylko Ty, droga i samochód. Nie da Ci tego żadne inne przeżycie. To uczucie, które zapamiętasz do końca życia i będziesz chciał powtórzyć.